Terapia wisceralna jest jednym z obszarów wykorzystywanych w osteopatii. Obejmuje delikatne techniki manualne wykonywane w obrębie jamy brzusznej, przepony oraz tkanek pozostających w anatomicznym sąsiedztwie narządów wewnętrznych.
W osteopatii nie patrzymy na jamę brzuszną jako na obszar funkcjonujący niezależnie od reszty ciała. Przepona, ściana brzucha, klatka piersiowa, kręgosłup, miednica oraz struktury powięziowe tworzą ze sobą liczne połączenia anatomiczne i funkcjonalne.
Dlatego praca manualna w obrębie jamy brzusznej może być jednym z elementów terapii wspomagającej poprawę ruchomości tkanek, zmniejszenie ich nadmiernego napięcia oraz poprawę komfortu pacjenta.
Na czym polega terapia wisceralna?
Terapia wisceralna opiera się na delikatnej pracy manualnej z tkankami brzucha, przepony oraz strukturami otaczającymi narządy wewnętrzne.
Nie chodzi o „przesuwanie” czy „ustawianie” narządów.
Celem jest przede wszystkim ocena i terapia napięcia oraz ruchomości tkanek, które mogą wpływać na sposób pracy przepony, ściany brzucha, miednicy i kręgosłupa.
W zależności od problemu pacjenta praca może obejmować między innymi okolice:
- przepony,
- żołądka,
- jelit,
- wątroby,
- miednicy,
- dolnych żeber,
- powłok brzusznych,
- blizn pooperacyjnych.
Techniki dobierane są indywidualnie do pacjenta i jego aktualnych dolegliwości.
Dlaczego jama brzuszna może mieć znaczenie dla układu ruchu?
Jednym z najważniejszych elementów jest przepona.
Nie jest ona wyłącznie mięśniem oddechowym. Poprzez swoje przyczepy pozostaje w bezpośredniej relacji z dolnymi żebrami, mostkiem oraz kręgosłupem lędźwiowym.
Jej prawidłowa praca wpływa na mechanikę oddychania, ciśnienie wewnątrzbrzuszne oraz stabilizację tułowia.
Dlatego ograniczenie ruchomości przepony lub zwiększone napięcie w obrębie jamy brzusznej może współistnieć z dolegliwościami odcinka piersiowego i lędźwiowego, uczuciem sztywności tułowia czy trudnością w wykonaniu pełnego, swobodnego oddechu.
W terapii staramy się wtedy poprawić współpracę pomiędzy oddechem, ścianą brzucha, klatką piersiową i miednicą.
Terapia wisceralna a dolegliwości przewodu pokarmowego
Praca manualna jamy brzusznej może być również stosowana jako element wspomagający u pacjentów z funkcjonalnymi dolegliwościami przewodu pokarmowego.
Dotyczy to między innymi osób, które zgłaszają:
- uczucie napięcia brzucha,
- wzdęcia,
- zaparcia,
- dyskomfort w obrębie jamy brzusznej,
- uczucie ciężkości,
- zaburzenia pracy jelit,
- objawy związane z zespołem jelita drażliwego.
Techniki manualne mogą wspomagać zmniejszenie napięcia ściany brzucha oraz poprawę komfortu pacjenta.
W praktyce terapia wisceralna jest szczególnie interesująca wtedy, kiedy dolegliwości trzewne współistnieją z napięciem przepony, ograniczeniem ruchomości tułowia albo zwiększoną wrażliwością tkanek brzucha.
Terapia wisceralna a refluks
W przypadku refluksu interesuje nas szczególnie okolica przepony oraz miejsca, w którym przełyk przechodzi przez jej struktury.
Przepona bierze udział nie tylko w oddychaniu, ale również stanowi element mechanizmu wspomagającego funkcjonowanie dolnego zwieracza przełyku.
Dlatego w terapii manualnej możemy pracować nad ruchomością dolnej części klatki piersiowej, przepony oraz tkanek w obrębie nadbrzusza.
Terapia manualna nie zastępuje diagnostyki ani leczenia gastroenterologicznego, ale może stanowić wartościowe uzupełnienie postępowania u odpowiednio zakwalifikowanego pacjenta.
Blizny pooperacyjne i terapia wisceralna
Bardzo ważnym obszarem pracy są również blizny po operacjach jamy brzusznej i miednicy.
Cesarskie cięcie, laparoskopia, operacje przepukliny, usunięcie wyrostka robaczkowego czy inne zabiegi pozostawiają po sobie zmianę struktury tkanek.
Blizna nie jest wyłącznie zmianą widoczną na skórze. Proces gojenia obejmuje również głębiej położone warstwy tkanek.
U części pacjentów okolica blizny może pozostawać bardziej napięta, mniej ruchoma lub nadwrażliwa.
Wtedy terapia może obejmować stopniową pracę nad mobilnością blizny oraz otaczających ją tkanek, tak aby poprawić ich elastyczność i komfort podczas ruchu.
Terapia wisceralna a ból kręgosłupa
Nie każdy ból kręgosłupa wynika wyłącznie z samego kręgosłupa.
W badaniu funkcjonalnym zwracamy uwagę również na ruchomość żeber, przepony, ściany brzucha i miednicy.
Jeżeli pacjent ma ograniczoną ruchomość tułowia, sztywny wzorzec oddychania albo zwiększone napięcie w obrębie jamy brzusznej, praca z tym obszarem może stanowić element szerszego postępowania terapeutycznego.
Nie zastępuje ona ćwiczeń ani stopniowego obciążania organizmu.
Może natomiast wspomóc przygotowanie tkanek do ruchu, poprawić komfort oraz ułatwić późniejszą pracę ruchową.
Dlaczego w osteopatii patrzymy szerzej?
W naszym gabinecie terapia wisceralna nie jest osobną procedurą wykonywaną według jednego schematu.
Jest jednym z elementów szerszego badania i terapii.
Jeżeli pacjent zgłasza ból pleców, napięcie brzucha, dyskomfort w obrębie miednicy czy trudność w wykonaniu pełnego oddechu, oceniamy nie tylko miejsce objawów, ale również zależności pomiędzy poszczególnymi obszarami ciała.
Sprawdzamy między innymi:
- sposób oddychania,
- ruchomość przepony,
- ruchomość żeber,
- napięcie jamy brzusznej,
- ruchomość kręgosłupa,
- funkcję miednicy,
- obecność blizn,
- reakcję tkanek podczas ruchu i oddechu.
Dopiero na tej podstawie dobieramy odpowiednie techniki.
Terapia dostosowana do pacjenta
Terapia wisceralna może być szczególnie wartościowa jako element kompleksowego podejścia do pacjenta.
Nie skupiamy się wyłącznie na miejscu występowania bólu.
Szukamy obszarów, których poprawa ruchomości i zmniejszenie napięcia może wspomóc funkcjonowanie całego układu ruchu oraz poprawić komfort pacjenta.
Dlatego terapię wisceralną łączymy - w zależności od potrzeb - z terapią manualną stawów, pracą z układem mięśniowym i nerwowym oraz odpowiednio dobranymi ćwiczeniami.
Celem nie jest leczenie narządu manualnie, ale poprawa funkcji tkanek i struktur, które mogą mieć znaczenie dla dolegliwości konkretnego pacjenta.
Chcesz sprawdzić, skąd biorą się Twoje dolegliwości? Umów wizytę - podczas konsultacji przeprowadzimy wywiad i badanie, a terapię dobierzemy indywidualnie.